Predator (Drapieżnik) jest bezzałogowym samolotem zwiadowczym (UAV), dostępnym w kliku wersjach. Jest stale unowocześniany i obecnie stanowi jeden z najnowocześniejszych urządzeń tego typu na świecie. Predator przeszedł już do historii jako urządzenie, dzięki któremu w 2002 roku uśmiercono pociskami przeciwczołgowymi grupę domniemanych jemeńskich terrorystów jadących samochodem. Od 1995 roku uczestniczył w akcjach bojowych w Afganistanie, Pakistanie, Bośni, Serbii, Iraku i Jemenie. Początkowo pełnił jedynie funkcje zwiadowcze, lecz na początku 2001 r. wyposażony został w dwie rakiety Hellfire, stając się jednostką bojową. 8 lipca 2009 roku rakiety odpalone z samolotu bezzałogowego zabiły w Pakistanie 25 talibów, kilka dni wcześniej - 14. W zależności od wersji i wyposażenia kosztuje około 4,5 mln dolarów. Najnowsza wersja Predatora potrafi z wysokości 1500 do 5000 m odczytywać tablice rejestracyjne samochodów i widzieć przez mgłę i chmury. Jest w stanie nieprzerwanie utrzymywać się w powietrzu ponad 30 godzin.

Predator A

Predator RQ-1 (R z ang. reconnaissance) to bezzałogowy samolot zwiadowczy i rekonesansowy, zaprojektowany do długich lotów na średnich wysokościach. "Oczami" Predatora są kamery, radar i systemy podczerwieni (Forward Looking Infra-Red - FLIR), które mogą być wysłane w czasie rzeczywistym zarówno do żołnierzy znajdujących się bezpośrednio na polu walki, dowódcy w centrum dowodzenia, jak i w dowolne miejsce na świecie, dzięki łączom komunikacji satelitarnej.

Predator MQ-1 (M z ang. military) jest jednostką wielozadaniową, uzbrojoną w wyrzutnie pocisków AGM-114 Hellfire. Wersja ta jest używana do odbywania rekonesansów i patrolowania terenu.

Pierwszy lot Predatora miał miejsce w 1994 roku, a jego seryjną produkcję rozpoczęto w sierpniu tego samego roku. Urządzenie to jest wynikiem programu budowy bezzałogowego samolotu do zastosowań militarnych - Medium Altitude Endurance Predator Program, prowadzonego przez General Atomics Aeronautical Systems.

Predatory są produkowane dla Powietrznych Sił Zbrojnych USA - w 2006 roku amerykańska armia miała ich ponad 125 egzemplarzy, a w 2009 roku już 195. Od końca 2004 roku Predatory są także na wyposażeniu Włoskich Sił Powietrznych, z czego 5 egzemplarzy zostało złożonych przez włoską firmę Meteor. Włoskie egzemplarze zostały użyte w Iraku w styczniu 2005 roku.

Głównym dostawcą Predatorów jest General Atomics, który współpracuje z wieloma podwykonawcami, m.in. z firmą Versatron / Wescam (dostawca elektryczno - optycznego systemu Skyball Gimbal), Northrop Grumman (syntetyczny radar szczelinowy), L3 Communication (szerokopasmowe łączą komunikacji satelitarnej) oraz Boeing (inteligentna stacja robocza i system planowania misji).

W styczniu 2001 roku po raz pierwszy użyto podczas testów Predatora pocisk sterowany laserowo Hellfire-C. W listopadzie 2002 roku użyto w Jemenie bezzałogowego samolotu do zestrzelenia cywilnego samochodu, w którym znajdowali się terroryści.

Predator B (MQ-9 Reaper Hunter/Killer)

W maju 1998 roku firma General Atomics dostała zlecenia na unowocześnienie i zwiększenie możliwości Predatora. Przebudowa ta dotyczyła m.in. systemu Relief-On-Station (ROS), zapewniającego stały kontakt z urządzeniem podczas jego misji, wykluczającego jakiejkolwiek straty sygnałów i opóźnienia w ich przesyłaniu. Unowocześniono także system bezpiecznego sterowania samolotem, oraz zaimplementowano system wspierania misji (Air Force Mission Support System - AFMSS).

Podczas przebudowy wyposażono Predatora w mocniejszy silnik z turbodoładowaniem oraz system odmrażania skrzydeł, aby zapewnić pełną funkcjonalność urządzenia przez cały rok. Unowocześnioną wersję samolotu nazwano MQ-9 Reaper Hunter/Killer, potocznie zwanym także Predatorem B. Systematycznie wykorzystywano go podczas wojny na Bałkanach od kwietnia 2001 roku.

W marcu 2005 roku Amerykańskie Siły Powietrzne zleciły kolejną przebudowę Predatora B (Predator C). .

Bezzałogowy samolot może być uzbrojony w pociski przeciwpancerne Hellfire II - jednorazowo może zabrać 14 takich pocisków. W przyszłości Predator będzie mógł transportować bomby GBU-12 , EGBU-12 oraz ponaddwustukilową GBU-38 JDAM (Joint Direct Attack Munition). Ma być także udoskonalony system namierzania celu.

Reaper jest wyposażony w specjalny silnik turbośmigłowy, dzięki któremu oszczędza bardzo na paliwie. Może więc pozostać w powietrzu blisko dwa razy dłużej niż stary Predator. Może też wejść na blisko dwukrotnie wyższą wysokość, nie tracąc przy tym na jakości przekazu foto, ani wideo - wyposażony jest bowiem w nowszej generacji aparaty i kamery.

"Wyposażyliśmy go w podczerwień, więc jest w stanie wypatrzyć np. osobę palącą papierosa z 6000 metrów" - powiedział major Jon Chesser, pilot Reapera (zdalny - siedzi w centrum telekomunikacyjnym).

W sierpniu 2005 roku wersja Predatora B, zwana Warrior została przeznaczona do dalszego rozwoju w cel zwiększenia funkcjonalności i możliwości technicznych. Do 2009 roku powstało 11 systemów Warrior, z których każdy składa się z 12 bezzałogowych samolotów oraz 5 naziemnych stacji kontroli.

Typowa konfiguracja systemu Predator składa się z czterech bezzałogowych samolotów, systemu kontroli naziemnej i terminalu dystrybucji danych Trojan Spirit II.

Predator może latać bez przerw przez 40 godzin. Jest wyposażony w system przekaźnikowy radiowy UHF i VHF oraz łącza satelitarne UHF oraz Ku-band.

Podczas misji zwiadowczych i rozpoznawczych Predator jest wyposażony w zaawansowane kamery elektrooptyczne oraz kamery na podczerwień.

Budowa Predatora:

1. Antena syntetycznego radaru szczelinowego
2. Wewnętrzny system nawigacji GPS
3. Antena komunikacji satelitarnej Ku-band
4. Nagrywarka kaset wideo
5. Anteny GPS (prawa i lewa)
6. Przekaźniik identyfikacyjny przyjaciel-wróg (APX-100)
7. Zestaw modem - procesor - czujnik komunikacji satelitarnej Ku-band
8. Wspornik anteny wszechkierunkowej C-Band
9. Przedni zestaw ogniw paliwowych
10. Tylni zestaw ogniw paliwowych
11. Dodatkowy przedział
12. Wiatrak schładzający silnik
13. Wiatrak / układ schładzający olej
14. Silnik 914F
15. Tylne serwo (prawe i lewe)
16. Zestaw baterii #2
17. Zasilanie
18. Zestaw baterii #1
19. Tylna przedział wyposażenia
20. Wtórny moduł kontrolny
21. Procesor syntetycznego radaru szczelinowego / Zestaw elektroniki AGM-114
22. Główny moduł kontrolny
23. Przedni przedział awioniki
24. Nadajnik / odbiornik ARC-210
25. Jednostka czujnika lotu
26. Enkoder wideo
27. Kontroler przeciwoblodzeniowy
28. Zestaw elektroniki czujnikowej (elektryczno-otyczno-podczerwonej)
29. Przedni przedział załadunkowy
30. Czujnik oblodzenia
31. Nadajnik / odbiornik syntetycznrgo radaru szczelinowego
32. Przedni zestaw kamer

Specyfikacje:

Strona General Atomics

Broszura Predator B (209 kB)