Człon różniczkujący

W automatyce człon różniczkujący D (idealny) (ang. derivative term) to człon, który na wyjściu daje sygnał y(t) proporcjonalny do pochodnej sygnału wejściowego x(t):

Pod pojęciem pochodnej rozumie się stromość przebiegu sygnału, jego wznoszenie. Na wymuszenie skokowe odpowiedzią członu D jest więc pojedynczy impuls w chwili początkowej wymuszenia. Dla wymuszenia liniowo narastającego, o stałym wznoszeniu, odpowiedzią członu różniczkującego jest stała wartość.

Poddanie powyższego związku obustronnej transformacji Laplace'a daje związek pomiędzy transformatami obu sygnałów:

Stąd transmitancja członu różniczkującego ma postać:

Jego odpowiedź impulsowa wygląda następująco:

Charakterystyka skokowa:
- w dziedzinie operatorowej

- w dziedzinie czasu

Charakterystyka amplitudowo-fazowa:

Charakterystyka fazowa:

Odpowiedź na skok jednostkowy i charakterystyka amplitudowo - fazowa członu różniczkującego:

Człony różniczkujące są wykorzystywane, np. w postaci wzmacniaczy operacyjnych, do przekształcania sygnałów analogowych generowanych przez różnego rodzaju czujniki. Przykładowo, jeżeli czujnik generuje sygnał o wartości proporcjonalnej do mierzonego przemieszczenia, to człon różniczkujący dostarczy sygnał o wartości proporcjonalnej do prędkości ruchu, czyli vx = dx/dt.

Człony różniczkujące wzmacniają sygnały o wysokich częstotliwościach.

Człon proporcjonalny

Człon całkujący

Człon inercyjny

Człon opóźniający

Transmitancja

Charakterystyka impulsowa

Charakterystyka amplitudowo - fazowa

Charakterystyka skokowa

Charakterystyka statyczna

Podstawowe człony dynamiczne (309 kB)